Home > Uncategorized > Banken stellen niet de trouwe klant maar hun winst centraal

Banken stellen niet de trouwe klant maar hun winst centraal

Opiniebijdrage ND, 4 februari 2020

Sparen loont niet. Dat is al tijden zo. En het wordt er niet beter op. Vorige maand was ABN AMRO de eerste Nederlandse grootbank die aankondigde de rente voor particuliere spaarders te verlagen naar 0%. De bank klaagt over de historisch lage rente en beweert dat ze het toestromende spaargeld niet tegen een hogere rente kan uitlenen. Het overtollige spaargeld moet dan tegen een negatieve rente worden gestald bij de ECB. Wij kunnen er niks aan doen, lijkt de boodschap van ABN AMRO. Het is allemaal de schuld van de ECB. Maar dat is natuurlijk niet het hele verhaal, want het wereldwijde spaaroverschot houdt de rente overal laag. En het argument van het overtollige spaargeld roept vraagtekens op.

Het is opmerkelijk dat een Nederlandse grootbank geen behoefte meer zou hebben aan spaargeld. Een structureel kenmerk van onze financiële sector is immers dat de spaargelden ontoereikend zijn om de leningen van banken te financieren. De oorzaak hiervan is dat de besparingen van Nederlanders voor een groot deel verplicht worden afgedragen aan pensioenfondsen, zodat er minder vrij spaargeld overblijft. Banken moeten het gat tussen de kredietverlening en het spaargeld financieren op de vermogensmarkten, wat ze kwetsbaar maakt voor de grillen van de financiële markten.

Deze onbalans tussen kredieten en spaargeld was voor Nederlandse grootbanken een reden om de boer op te gaan met internetspaarrekeningen. Nieuwe merken als Moneyou, ING Direct en Rabodirect werden in het leven geroepen om in binnen- en buitenland nieuwe spaarders on-line te lokken met aantrekkelijke rentes. Deze strategie trekt vooral rentegevoelige spaarders aan; financiële koopjesjagers die ook zo weer vertrokken zijn als de spaarrente bij een andere bank hoger is. De banken rekenden erop dat hun bestaande klanten niet de moeite zouden nemen om over te stappen. Zo is een situatie ontstaan waarin banken hun trouwste klanten het slechtste bedienen. Het zit in het DNA van banken om winst te halen uit de indolentie van trouwe klanten. Vroeger introduceerde de Postbank om de haverklap nieuwe spaarrekeningen. Oudere spaarders herinneren zich ongetwijfeld de waaier aan girorekeningen: plusrekening, sterrekening, leeuwrekening en ga zo maar door. De rente op de oudere rekeningen bleef vervolgens achter bij die op de nieuwe rekening. De onoplettende spaarder had het nakijken.

Terug naar het heden. Het merkwaardige aan het rentebeleid van ABN AMRO is dat de bank klaagt over overtollig spaargeld maar nog steeds een relatief hoge rente biedt op een internetspaarrekening bij Moneyou (een volle dochteronderneming van ABN AMRO). Als ABN AMRO deze rente zou verlagen naar 0% nemen de financiële koopjesjagers onmiddellijk hun geld op. Dat levert de bank een dubbel voordeel op: zij hoeft minder rente te vergoeden en kan tevens haar negatief renderende kasgeld bij de ECB verminderen. Waarom doen de bankiers van ABN AMRO dit niet? De enige verklaring die ik kan bedenken is dat ze helemaal niet van het spaargeld af willen. Het gat tussen kredieten en spaargeld bestaat immers nog steeds. Ook bij ABN AMRO, waar tegenover elke euro aan krediet circa 90 eurocent aan spaargeld staat. Wat de bankiers wel willen is hun winstmarge vergroten. En dat gaat het gemakkelijkste door de rente te verlagen voor de trouwe spaarder die niet wegloopt. Met de koopjesjagers ga je voorzichtiger om; die zouden wel eens hun rekening kunnen opzeggen.

Dit rentebeleid is een voorbeeld van prijsdiscriminatie, een strategie om het maximale rendement uit klanten te halen. Voor hetzelfde product worden verschillende prijzen in rekening gebracht afhankelijk van de bereidheid van de klant om een hoge prijs te betalen (of in dit geval een lage rente te accepteren). Het is niet verboden en het komt veel voor. De prijs die u voor een vliegtuigstoel betaalt is een andere dan die van de passagier naast u. Verdienen aan de indolentie van de trouwe spaarder zou je dus kunnen zien als een legitieme strategie om de winst te vergroten.

En toch wringt het als banken dit doen. Het toont aan dat de belofte om na de bankencrisis de klant centraal te stellen niet meer is dan een holle frase. Het toont ook aan dat banken zich nog steeds niet bewust zijn van hun maatschappelijke rol. Nog niet zo lang geleden noemde premier Rutte banken “semi-overheidsinstellingen”, omdat ze tijdens de crisis afhankelijk waren van het vangnet van de belastingbetaler. En van de loyaliteit van de spaarder. Een loyaliteit die niet wordt beloond.

Zolang Nederlandse grootbanken hun internetbanken in de lucht houden is hun geklaag over de toevloed aan spaargeld een ongeloofwaardig argument om de trouwe spaarder verder uit te knijpen. De beste repliek van de spaarder bij ABN AMRO is om uit de luie stoel te komen en zijn spaargeld door te sluizen naar Moneyou.

Categorieën:Uncategorized
  1. Nog geen reacties.
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s