Home > Uncategorized > Beperk de uitstoot van decibellen

Beperk de uitstoot van decibellen

Opiniebijdrage in het ND van 7 mei

In Nederland wint het economisch belang het vaak van de kwaliteit van de leefomgeving. De Groningse gaswinning is te lang doorgegaan, de kolencentrales zijn nog steeds niet gesloten, Schiphol blijft maar groeien en het kabinet vraagt zich af of een CO2-heffing het bedrijfsleven niet al te veel schaadt.

In deze tijd van het jaar, wanneer de festivalorganisatoren zijn ontwaakt uit hun winterslaap, komt daar nog extra milieuleed bij. Koningsdagfestivals, bevrijdingsfestivals, zomerfestivals; elke gelegenheid wordt aangegrepen om geld te verdienen aan de productie van hard geluid in de openbare ruimte. Muziek zou ik het niet noemen, maar over smaak valt niet te twisten. Betwistbaar is wel of er bij het organiseren van deze evenementen voldoende rekening wordt gehouden met het publieke belang.

Normaliter komen alle opbrengsten en kosten van de productie voor rekening van de ondernemer. Bij een openlucht festival treden echter externe effecten op. Dit zijn kosten die niet worden betaald door de producent, maar worden afgewenteld op de omgeving. Omwonenden van festivals worden gedwongen om de dreunende bassen te ondergaan of hun huis te ontvluchten. Bezoekers kunnen zelfs gehoorschade oplopen. Deze maatschappelijke kosten van de geluidsoverlast zijn niet in de ticketprijs verwerkt, waardoor de kaartjes te goedkoop zijn en de animo voor deze evenementen te hoog is.

De aanwezigheid van externe effecten is de reden dat de organisator een vergunning moet aanvragen bij de gemeente. De gedachte hierachter is dat de gemeente de belangen van de omwonenden meeweegt in de beslissing om een vergunning te verlenen. De praktijk is meestal anders. De festivalorganisator heeft een groot zakelijk belang en stelt alles in het werk om een vergunning te bemachtigen. Hij zal wijzen op het economisch belang van het festival, de aantrekkingskracht op jonge mensen en het positieve effect op de uitstraling van een stad. Voor omwonenden is het individuele belang veel kleiner. Ze vinden het vervelend als de overlast zich voordoet, maar zullen niet zo gauw in actie komen. Na een dag is het weer voorbij; bezwaar maken kost tijd en energie. Ook ontbreekt een organisatie of politieke partij die het opneemt voor hun belangen. De festivalorganisator trekt dan al gauw aan het langste eind.

Bovendien werken de gemeentelijke procedures in het voordeel van de organisator. Een vergunning moet lang voordat het evenement plaats vindt worden aangevraagd. Dan kan er ook bezwaar worden gemaakt. Maar omwonenden zijn daar op dat moment niet mee bezig of niet van op de hoogte. Klagen op de festivaldag zelf heeft geen enkele zin. De milieudienst zal antwoorden dat de overlast binnen de grenzen van de vergunning valt. Dat is handhaving waar de burger niets aan heeft.

Moeten stadsbewoners de festivalterreur dan maar voor lief nemen of in een hutje op de hei gaan wonen? Dat lijkt mij niet wenselijk. Ook stadsbewoners hebben recht op een goede leefomgeving. Het Amsterdamse stadsbestuur laat dat zien met de ambitie om de stad in 2025 uitstootvrij te maken. Het zou fijn zijn als het ook de uitstoot van decibellen in de plannen opneemt. Bovendien zijn de meeste inwoners gebonden aan hun stad; zij kunnen zich geen hutje op de hei veroorloven. Willen we echt dat stilte een luxe-product wordt voor de rijke elite die het geld heeft om de geluidsoverlast te ontvluchten?

Nederland heeft zich helaas ontwikkeld tot een samenleving waarin geluidsoverlast de norm is en stilte de uitzondering. Als je in Nederland stilte wilt, moet dat worden georganiseerd. Denk aan de stiltegebieden in de natuur en de stiltecoupes in de trein. Slechts één keer per jaar, met dodenherdenking, is in Nederland de stilte de norm. Maar liefst twee minuten lang.

De echte aberratie is niet dat burgers behoefte hebben aan rust, maar dat festivals de geluidsvolumes zo hoog opschroeven dat bezoekers oordoppen meenemen om zich te beschermen. Het wordt tijd dat politici dit inzien en maatregelen treffen. Het ligt voor de hand om de geluidsnormen aan te scherpen, niet alleen om omwonenden te ontzien maar ook om een epidemie aan gehoorschade te voorkomen. Ook zou het goed zijn om festivals met harde muziek te verbannen naar afgelegen locaties. Dus liever geen festivals meer in het Kralingse bos, dat volgens de Rotterdamse gemeenteraad van 1911 bedoeld is “om aan de bevolking van Rotterdam een plaats te schenken, waar ze zich, na moeizamen arbeid, zal kunnen ontspannen in de vrije natuur.” De Maasvlakte is een prima alternatief.

Categorieën:Uncategorized
  1. Nog geen reacties.
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s