Home > Banken, Europese schuldencrisis > Dijsselbloem kiest de Franse oplossing

Dijsselbloem kiest de Franse oplossing

In de zomer van 2011 bogen Europese politici zich over de vraag wat er moest gebeuren met de Griekse schuldenberg. De roep om een schuldafschrijving door private crediteuren (Private Sector Involvement) was groot. Onze toenmalige Minister van Financiën De Jager was er één van de meest vocale voorstanders van. Maar er circuleerden ook andere plannen. Zo wilde de Franse regering de bijdrage van de private sector liever vormgeven met een bankenheffing, in plaats van met een herstructurering van Griekse staatsschuld. De gedachte hierachter was dat de private sector zo kon bijdragen zonder de markt voor staatsschuld te verstoren. Ik had indertijd veel symphatie voor het Franse plan.

De oplossing die Dijsselbloem nu heeft gekozen voor SNS doet hier sterk aan denken. Bang gemaakt door DNB over een mogelijke sterke stijging van de financieringskosten van de andere banken, ontziet Dijsselbloem de gewone obligatiehouder en slaat hij de Nederlandse banken aan met een extra resolutiebelasting. Ik denk echter dat deze Franse oplossing – belasting ipv schuldafschrijving – beter zou zijn geweest bij de Griekse casus, maar inferieur is in de SNS casus. Het onderscheid heeft te maken met de wenselijke uitkomst op de langere termijn.

Bij de Griekse reddingen is er door Europese politici keer op keer op gehamerd dat de Griekse situatie uitzonderlijk was en geen predecentwerking mocht hebben voor staatsschuld van andere eurolanden. Als dit standpunt oprecht is, dan ware het beter geweest het Griekse probleem met een bankenheffing op te lossen. De Europese markt voor staatsobligaties had dan niet onnodig hoeven te worden verstoord met een schuldherstructuring.

Voor bankobligaties geldt precies het omgekeerde. Dijsselbloem wil dat in de toekomst ook de gewone obligatiehouders bloeden en zal zich hiervoor sterk maken in Europees verband. De EU voorstellen liggen al klaar en de markten anticiperen hierop. De verandering van de risicoperceptie is dus een expliciet beleidsdoel! Daarom zetten kredietbeoordelaars en houders van bankobligaties nu al in toenemende mate vraagtekens bij de impliciete overheidsgaranties op de obligaties van systeembanken. Dijsselbloem had met het SNS dossier de kans om dit proces te versnellen, maar heeft dit niet aangedurfd.

Nu doet zich dus de vreemde situatie voor dat – naast de resolutiebelasting – de overheid ook zelf flink in de buidel moet tasten om een risico af te kopen dat zich op termijn toch wel zal voordoen. En de mogelijke marktpaniek waar DNB zo bang voor is lijkt me geen valide overweging, omdat de ECB de markt altijd kan stabiliseren met nieuwe LTROs.

Vanwege de belastingbasis zijn staatsobligaties van ontwikkelde landen intrinsiek veel veiliger dan bankobligaties. Sterker nog, de veilige perceptie van obligaties van systeembanken leunt op de impliciete overheidssteun. Het is daarom bizar dat we het in Europa wel hebben aangedurfd om met de Griekse PSI de markt voor staatsobligaties in rep en roer te brengen, maar nu terugschrikken voor het laten bloeden van de gewone obligatiehouders van SNS.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s