Home > Europese schuldencrisis > Ook de Zwitsers moeten bijdragen aan de stabiliteit in de eurozone

Ook de Zwitsers moeten bijdragen aan de stabiliteit in de eurozone

Vandaag vestigde de FT de aandacht op de rol die de Zwitserse centrale bank (de SNB) speelt in de Europese obligatiemarkt. Onderzoek van S&P zou aantonen dat de SNB in 2012 tot nu toe voor € 80 miljard aan staatsobligaties van de AAA eurolanden heeft gekocht (de SNB ontkent dit bedrag overigens en Credit Suisse schat het lager in op € 30-35 miljard). Deze aankopen versterken volgens S&P het uit elkaar lopen van de rentestanden binnen de eurozone en verhevigen daarmee de crisissfeer op de financiele markten.

Voor een van oudsher sterk monetaristische centrale bank als de SNB zijn de omvangrijke aankopen van eurozone staatsschuld opmerkelijk. In de jaren zeventig en tachtig stond de SNB bekend om haar strikte geldgroeibeleid. In 1999 schakelde de SNB echter over op “inflation targeting”. Sinds 2011 is het beleid van de SNB erop gericht om de franc-euro wisselkoers stabiel te houden, om te voorkomen dat de franc overgewaardeerd raakt vanwege het veilige-haven effect in deze turbulente crisistijd. In tegenstelling tot de Bundesbank sleept de SNB geen hyperinflatie-trauma met zich mee en past zij haar monetair beleid flexibel aan de veranderende omstandigheden aan. Dat is op zichzelf prijzenswaardig.

Als gevolg van dit nieuwe beleid zijn de valutareserves van de SNB sterk toegenomen en is de balans van de SNB fors verlengd. Ter bescherming van de concurrentiepositie van het Zwitserse bedrijfsleven heeft de SNB dus een ongekend valutarisico op haar balans genomen. Dit is verdedigbaar, want de balans van een centrale bank is een instrument van monetair beleid, geen doel op zichzelf. In het ergste geval zorgen toekomstige valutaverliezen voor een negatief eigen vermogen van de SNB. Ze zal echter niet failliet gaan.

Maar de manier waarop de SNB intervenieert verdient geen schoonheidsprijs. De SNB heeft natuurlijk het recht om haar munt eenzijdig te koppelen aan de euro, waardoor Zwitserland kan profiteren van de wisselkoersstabiliteit die in het grote eurogebied heerst. Maar nu die wisselkoersstabiliteit met man en macht moet worden verdedigd, zou het de Zwitsers sieren als ze een constructieve in plaats van een destabiliserende rol zouden spelen. Valutainterventies door het aankopen van staatsobligaties van AAA eurolanden versterken de renteverschillen tussen de kern en landen als Italie en Spanje. Het zijn rentesubsidies aan landen die het niet nodig hebben en het bemoeilijkt de interpretatie van de rentespreads. Het verdient dan ook de voorkeur wanneer de SNB haar valutainterventies op een neutrale manier uitvoert. Dit kan eenvoudig door bij elke interventie een mandje van eurozone staatsobligaties te kopen (inclusief een paar Griekse).

Wellicht dat Mario Draghi een bezoekje kan brengen aan zijn Zwitserse collega en hem duidelijk kan maken dat het meeliften op de Europese wisselkoersstabiliteit een prijs heeft. Mocht de SNB hardhorend zijn, dan zou ik als ECB massaal Zwitserse francs gaan opkopen. Eens kijken wie de sterkste is.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s