Home > Europese schuldencrisis > Vervang SMP door generieke kwantitatieve verruiming

Vervang SMP door generieke kwantitatieve verruiming

Jens Weidmann liet dit weekend in het FD weer eens zijn bekende harde lijn horen ten aanzien van het opkopen van staatobligaties door de ECB. Hij trok daarbij de volgende vergelijking met de Verenigde Staten:

“De Fed pompt geld in de markt door de meest liquide staatsobligaties te kopen. Wat men van ons wil is dat we de financieringsproblemen van bepaalde landen oplossen. Dat is van een geheel andere orde. Dat is ons op basis van de Europese verdragen verboden en op goede gronden. Het zou zich ook aan de democratische controle onttrekken. Bernanke koopt toch ook geen obligaties van de afzonderlijke Amerikaanse staten?” (FD 14 juli, p. 10)

De vergelijking in de laatste zin gaat natuurlijk mank. De eurozone kent (nog) geen eurobonds, dus ECB-interventies in de obligatiemarkten kunnen alleen maar plaatsvinden door de staatsobligaties van de eurolanden op te kopen (of dit via de LTRO’s door de banken te laten doen, maar dat is een inferieure route).

Een betere vergelijking met de VS zou als volgt luiden. Net als de Fed kan de ECB de wens hebben om te intervenieren aan de lange kant van het rentespectrum. Vanwege haar mandaat dient zo’n interventie gericht te zijn op het bewaken van de financiele en monetaire stabiliteit in de eurozone. In concreto zou nu het doel van zo’n interventie het reduceren van de gemiddelde lange rente in de eurozone kunnen zijn, teneinde een deflatiescenario te voorkomen. Tegelijkertijd wil de ECB niet de indruk wekken dat zij individuele probleemlanden helpt, omdat dit in strijd is met haar mandaat. De logische oplossing is om te stoppen met het op probleemlanden gerichte SMP en over te gaan op een meer algemene vorm van kwantitatieve verruiming, waarbij obligaties van alle eurolanden worden opgekocht in verhouding tot hun aandeel in de Europese obligatiemarkt. Dus ook Nederlandse en Duitse schuld. Hier kan Weidmann geen principiele bezwaren tegen hebben. Het is ook niet in strijd met het Verdrag van Maastricht.

Mijn verwachting is dat een substantiele generieke kwantitatieve verruiming tegelijkertijd de rentespreads in de eurozone vermindert. De yield op bunds gaat dan immers richting nul en Italie en Spanje kunnen uit de gevarenzone geraken. Beleggers krijgen dan wellicht weer iets meer trek in risico.

En verder ben ik het met Weidmann eens dat je directe rentesubsidies aan individuele probleemlanden beter via de begrotingen kan laten lopen. Een mooi voorbeeld uit de VS is het Build America Bonds programma, waarbij de federale overheid een rentesubsidie verstrekte van 35% op door locale overheden uitgegeven obligaties (ter financiering van investeringsprojecten).

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. 6 augustus 2012 om 8:15 pm
  2. 15 augustus 2012 om 1:32 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s