Home > Banken, Europese schuldencrisis, Uncategorized > De bankenunie van D66

De bankenunie van D66

D66 heeft een zeer zinnige notitie over de Europese schuldencrisis geschreven. Het meest in het oog springende voorstel daarin is om op de lange termijn een Europese ‘bankenunie’ op te richten. D66 stelt de correcte diagnose dat de vervlechting tussen overheden en banken één van de oorzaken van de eurocrisis is. Dit werkt in beide richtingen: zwakke banken hebben overheden in de problemen gebracht (o.a. Ierland) en zwakke overheden brengen op hun beurt banken die veel staatsobligaties bezitten in de problemen (o.a. Griekenland). D66 wil de gijzeling tussen banken en overheden doorbreken met een Europees bankentoezicht en een Europees financieel vangnet voor spaarders en banken. Concreet betekent dit dat er een Europees depositogarantiestelsel (dgs) en een Europees bankennoodfonds moeten komen. Ik denk dat dit een oplossing in de goede richting is. De eurozone heeft nu last van allerlei negatieve zelfversterkende mechanismen. Griekse spaarders brengen bijvoorbeeld hun geld naar het buitenland, waardoor de Griekse banken nog verder in de problemen geraken. Een Europees dgs zou dit soort destabiliserende geldstromen kunnen voorkomen. Maar het idee behoeft een veel betere uitwerking. Een Europese bankenunie betekent namelijk nogal wat. En het gevaar is dat er een nieuw afwentelingsmechanisme ontstaat. In met name de Zuid-Europese landen zijn banken traditiegetrouw een instrument van overheidsbeleid. Er zijn veel staatsbanken, banken beleggen veel in de staatsobligaties van de eigen overheid en overheden zijn gewend om de kredietverlening van “hun” banken in een door de politiek gewenste richting te duwen. Continuering van deze onwenselijke praktijken is vanzelfsprekend ontoelaatbaar wanneer de kosten van het falen van een bank zouden worden afgewenteld op Europees niveau. Een Europese bankenunie vereist daarom minimaal dat banken worden geprivatiseerd en dat de hoeveelheid staatsobligaties die zij in hun bezit hebben drastisch wordt beperkt. De meer technische vervolgvraag is dan hoe het dgs en het bankennoodfonds worden georganiseerd. Substantiële fondsvorming vooraf vanuit de bankensector lijkt mij wenselijk. Met betrekking tot het Europees toezicht is het cruciaal dat het primaat (dwz de toezichtsbevoegdheden) komt te liggen op Europees niveau en niet meer bij de nationale toezichthouders, die in het verleden toch te vaak de nationale deelbelangen hebben laten prevaleren. Als dat allemaal zou lukken (een hele “big if”), dan kan zo’n bankenunie de stabiliteit in het Europese bankwezen bevorderen. Met de ontvlechting van banken en hun overheden wordt echter het ontbreken van een “lender of last resort” in de markt voor staatsschuld een urgenter probleem. We weten dat de herfinancieringsoperaties van de ECB gedeeltelijk zijn gebruikt om via de banken de obligatiemarkten in de schuldenlanden te ondersteunen (zie deze blog). Hoe ga je een vertrouwenscrisis in de obligatiemarkten te lijf wanneer dat in een bankenunie niet meer mag? Met rechtstreekse steunaankopen door de ECB? Ik hoor graag het antwoord van D66.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s