Home > Onderwijs > Zijlstra’s regelzucht is niet liberaal

Zijlstra’s regelzucht is niet liberaal

Ik had nooit gedacht dat een liberale staatssecretaris verantwoordelijk zou kunnen zijn voor zo’n sterke stijging van de bureaucratie in het hoger onderwijs. Het begon allemaal een tijdje geleden met de plannen voor een instellingsaccreditatie. Deze was ooit bedoeld als lastenverlichting. Ik herinner me nog een bijeenkomst bij de VSNU waar een lastenreductie van 25% werd beloofd. Maar deze belofte wordt niet waargemaakt. Om te beginnen komt de nieuwe instellingsaccreditatie bovenop de al bestaande accreditatie van de afzonderlijke opleidingen. Een dubbele verantwoordingslast dus. Verder zijn de universiteiten doodsbenauwd dat ze geen instellingsaccreditatie krijgen. Om die reden tuigen ze een intern controlecircuit op. Als opleidingsdirecteur verlang je zo langzamerhand terug naar het oude stelsel. Recentelijk zijn daar de prestatieafspraken bijgekomen die universiteiten met de minister moeten maken. Ook hier slaat de regeldrift toe en probeert de minister op een veel te gedetailleerd niveau het hoger onderwijs aan te sturen. Een tweede bureaucratische molen waar de kwaliteit van het hoger onderwijs niet beter van wordt. De ironie wil dat een onderdeel van de prestatieafspraken is dat universiteiten hun overheadkosten moeten beperken! Zijlstra wil dat universiteiten zowel een hoge kwaliteit als een hoog studierendement leveren. Een begrijpelijke wens. Hij wil dit bereiken door de onderwijsinstellingen voor beide doelen verantwoordelijk te maken. Hier zit het probleem. De doelstellingen kunnen immers conflicteren (zoals InHolland overtuigend heeft aangetoond). Zijlstra’s antwoord op dit belangenconflict is een drastische toename van de regeldruk (je kunt de instellingen immers niet vertrouwen). Maar dit zorgt alleen maar voor extra bureaucratie en lost het onderliggende probleem niet op. De voor de hand liggende oplossing is om de verantwoordelijkheden te scheiden. Leg de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit bij de instelling en die voor het rendement bij de student. Met de langstudeerdersregeling heeft Zijlstra al een voorzichtig stapje in deze laatste richting gezet, maar het gaat nog lang niet ver genoeg (zie deze blog voor verdere suggesties). Van een liberaal zou je verwachten dat hij nog meer dan nu de verantwoordelijkheid voor het studiesucces legt bij het individu dat daar de meeste invloed op heeft en daar het meeste van profiteert. De student dus.

Advertenties
Categorieën:Onderwijs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s