Home > Uncategorized > De onafhankelijkheidsparadox

De onafhankelijkheidsparadox

Tijdens de aanstaande eurotop zullen de regeringsleiders ongetwijfeld hun geloof in de onafhankelijkheid van de ECB wederom openlijk belijden. De Dikke Van Dale omschrijft onafhankelijkheid als een toestand waarin iemand in doen en laten door niemand wordt beperkt. Volgens deze definitie stelt de ECB zich nu erg afhankelijk op. Zij laat de inzet van haar monetaire machtsmiddelen immers afhangen van de vorderingen die politici maken bij het versterken van de begrotingsdiscipline in de muntunie.

Echte onafhankelijkheid zou betekenen dat de ECB doet wat nodig is voor de Europese economie (ongeacht wat de politici besluiten), zolang dat binnen haar mandaat valt. Dat mandaat bestaat niet alleen uit het bewaken van prijsstabiliteit, maar ook uit het garanderen van de stabiliteit van het financiële stelsel. Een centrale bank kan niet toelaten dat de obligatiemarkten desintegreren, omdat dat schade toebrengt aan het financiële stelsel en uiteindelijk ook aan de reële economie. Het is daarentegen twijfelachtig of het gebruiken van monetaire macht om begrotingsdiscipline en regeringswisselingen af te dwingen binnen het mandaat van de ECB valt.

Het strategisch spel tussen de ECB en de politici is daarmee ook een vorm van afhankelijkheid. De paradox is dat de ECB dit spel meespeelt om haar onafhankelijkheid te bewijzen. Geef mij maar een centrale bank die zich buiten het politieke krakeel houdt en doet wat nodig is.

Advertenties
Categorieën:Uncategorized
  1. Nog geen reacties
  1. 6 augustus 2012 om 8:15 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s