Home > Banken > Het Britse bankendebat is boeiender

Het Britse bankendebat is boeiender

Likkebaardend volg ik het debat over de toekomst van de financiele sector in het Verenigd Koninkrijk. Daar laten de toezichthouders en politici zich tenminste niet onmiddellijk inpakken door de bankenlobby (zoals in Nederland). Daar durft men zich af te vragen wat de toegevoegde waarde is van de financiele sector en hoe we kunnen voorkomen dat de belastingbetaler garant staat voor financiele activiteiten die een gering maatschappelijk nut hebben.

De Britse Independent Committee on Banking (onder voorzitterschap van Sir John Vickers) leverde in september een lijvig rapport af. Het meest in het oog springende voorstel daarin is de “ring-fencing” van het retailbankieren, waardoor deze door het overheidsvangnet beschermde activiteit niet langer wordt bedreigd door de risico’s van het zakenbankieren. Het goed getimede UBS handelsschandaal onderstreepte maar weer eens de relevantie van een dergelijke structuurverandering. Ring-fencing is dus een prima maatregel, die ook in Nederland zou moeten worden ingevoerd (met daar bovenop nog eens een extra ring-fence van de internationale retailactiviteiten van onze grootbanken, teneinde ons depositogarantiesysteem te beschermen).

Intussen staat het Britse denken niet stil. Vorige week plaatste FSA voorzitter Adair Turner in een speech in Southhampton vraagtekens bij het vermogen van de financiele sector om haar kerntaak uit te voeren:

“The fundamental question which I have asked is: how confident can we be that the quantity of credit supplied and demanded will be socially optimal. The answer is not very confident.”

In normaal Nederlands: banken lenen een paraplu als de zon schijnt en vragen hem weer terug wanneer het begint te regenen. Na deze terechte diagnose gaat Turner nog een stapje verder:

“But what is clear is that if we are to use macro-prudential policy levers to push, we may need to get far more involved in the details of credit capacity within the economy and even of the sectoral allocation of credit, than we have for several decades.”

Overheidsinmenging in de kredietverlenging dus. Een begrijpelijke reflex, maar misschien gaan de Britten hier toch een stapje te ver. In continentaal Europa hebben we immers genoeg ervaringen met staatsbanken (de Duitse Landesbanken, Credit Lyonnais etc) om te weten dat overheden geen comparatief voordeel hebben in de allocatie van krediet. De vraag blijft daarmee hoe we ervoor kunnen zorgen dat een begrensd bankwezen haar maatschappelijke taak goed uitvoert. Wie het weet mag het zeggen.

Advertenties
Categorieën:Banken
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s